Toen bleek dat het toch allemaal niet beter met haar ging, werd er besloten het levertransplantatie circus in gang te zetten. In december 2001 is ze gescreend voor een levertransplantatie in Groningen en vanaf 14 januari 2002 stond ze op de wachtlijst voor een donorlever.

Indy is 2 jaar en 2 maanden oud geworden, en als we dan terugdenken aan alles wat we al die tijd mee hebben gemaakt, dat is bijna niet te geloven. We hebben heel wat tijd doorgebracht in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht, het Ronald mc Donald huis in Utrecht, het Beatrix Ziekenhuis in Groningen, het Ronald mc Donald huis in Groningen, het Academisch Ziekenhuis Maastricht, het Elkerliek Ziekenhuis in Helmond en vooral ook in de auto. Ook thuis liep alles anders dan in een normaal gezin. Indy kreeg 4x per dag sondevoeding, 1x per week moesten we zelf de sonde vervangen, ze kreeg gedurende de dag ontzettend veel medicijnen, waarvoor we vaak naar de apotheek moesten en heel veel telefoontjes naar de huisarts hebben moeten plegen, en dan nog natuurlijk onze aandacht verdelen zodat ook Valerie niets te kort kwam. Hierbij komt ook nog eens kijken dat we een eigen zaak hebben waarin ook nog gewerkt moest worden.

Op 28 december 2002 hebben we een zoontje, Levy, gekregen. Dit was ook nog spannend. We hadden namelijk gehoopt dat dan met Indy alles achter de rug zou zijn, maar het moest nog steeds beginnen. Tijdens het kraambed heeft Indy nog 1 nacht in Helmond in het ziekenhuis gelegen, maar verder is dit wel goed gegaan.

Foto van Marie-Louise gemaakt door Indy

Vlak voor haar transplantatie had Marie-Louise de beslissing genomen om toch zelf een gedeelte van haar lever af te staan voor Indy. Het wachten duurde nu al zo lang en we waren zo bang om Indy te verliezen, dat zij zich genoodzaakt voelde iets voor Indy te doen. Zij vocht al zo lang en ze was nu in een redelijke conditie en wij vonden dat ze een eerlijke kans moest krijgen. Op maandag 26 mei zou alles besproken en opgestart worden. Dit is er niet meer van gekomen, omdat we in de nacht van zondag op maandag dus het telefoontje van Dr. Bijleveld kregen dat er een donorlever was voor Indy.

Achteraf vragen wij ons nu toch nog wel eens af hoe het gegaan zou zijn als Marie-Louise het wel gedaan zou hebben. Dan was in ieder geval de 1e transplantatie wel doorgegaan. Had ze dan toch nog een herseninfarct gekregen? Was ze dan overleden terwijl Marie-Louise zelf nog op de IC zou hebben gelegen? Maar ja, dit zijn vragen waar we nooit meer antwoord op krijgen en waarmee we Indy ook nooit meer mee terug zullen krijgen.

Ook wij hadden er s'middags weer een beetje vertrouwen in, vooral toen Marcel het mondje van Indy verzorgde en ze begon te sabbelen op het sponsje en meer water wilde. Ze reageerde en dat hadden we nog niet veel gezien de afgelopen week. Dit was tevens het laatste levensteken dat we van Indy gehad hebben. Toen wij even later nog terugkwamen reageerde ze niet veel meer, maar dat kwam doordat ze door de medicijnen slapende werd gehouden zeiden ze. Ook begon ze meer bloed te verliezen en was haar stolling wat gestoord, geen probleem volgens de artsen. Marie-Louise vertrouwde het echter al niet helemaal, maar goed we gingen toch maar terug naar het Ronald mc Donald om daar samen met de bewoners te gaan barbequen. Om 23.30 uur komt dan het telefoontje van de zaalarts met het bericht dat er iets in haar hoofd niet goed is. Op dat moment stortte onze wereld compleet in en wisten we dat het nu goed mis was. Want nog een herseninfarct dat zou ze niet meer aankunnen.